Hapje voor de Dronkaard

Tijdens onze vakantie op Lesvos, aten wij geregeld bij taverna Alonia. Het was lang geleden, want sinds de nieuwe eigenaars waren we niet meer zo te spreken over de kwaliteit van het eten. Echter, dit jaar besloten we om Alonia een nieuwe kans te geven, het was er tenslotte iedere avond vrij druk. We hebben er geen spijt van gekregen. De lamskoteletjes die Kirstie nam, leken wel op biefstuk! Lamskoteletjes hebben nog nooit zo gesmaakt als daar. Ikzelf nam de Méze Bekri. Het was direct mijn favoriet, want wat was dat lekker: Gebakken varkenshaaspuntjes in een saus van tomaten, paprika en uien.

Voor vanavond staat de Méze Bekri bij ons thuis op het menu, met gebakken aardappelschijfjes. Ik kook graag, dus vanavond is een soort van try-out. En als het mislukt? Geen nood, de patatboer zit om de hoek....

De Ambassadeur van de Herfst

De herfst is begonnen, in al z'n facetten, dat hebben we gemerkt vandaag! Ik schreef eerder al dat de herfst van mij niet zo hoeft. Maar, gelukkig is er één lichtpuntje in deze alsmaar donker wordende laatste maanden van het jaar: bokbier. En stamppotten!
Met rasse schreden komt 1 oktober dichterbij, traditioneel altijd de start van het bokbierseizoen.

Het is gedaan..

Eén van m'n vele interesses: het weer. Mensen die me beter kennen weten het: Corno is een soort van weerman. Altijd op de uitkijk, buienradar in de gaten houden en als op een mooie zomerdag donkere wolken in de verte opdoemen, slaat de onrust toe: tuinstoelen opruimen, zonnescherm indraaien. Voor velen een kenmerkend beeld.

Iedereen bedankt!

Hee, da's leuk? Als je aan zo'n blog begint, worden er vanaf dag 1 statistieken gegenereerd. Hoeveel mensen per dag, week, maand en in totaal je blog bekijken. Je hoeft daar helemaal niets voor in te stellen, het gaat volledig automatisch.
Toen ik een maand geleden begon, zomaar voor de vuist weg, was dat puur om eens te kijken of dat nou iets is voor mij, zo'n blog. Sinds anderhalf jaar ben ik gestopt met m'n hyves-pagina omdat ik vond dat het een gecreëerde behoefte was. Je hoorde iedereen erover, hyves dit, hyves dat. Ik kreeg het gevoel dat je er niet bijhoorde als je niet zo'n pagina had. Hetzelfde zie je nu gebeuren met Facebook en Twitter: het zijn gecreëerde behoeften en er worden miljoenen aan verdiend. Een collega zij gisteren gekscherend tegen me: "Jij hebt - als ICT-er - geen Facebook-pagina? Als je dat in deze tijd niet hebt, dan heb je kennelijk geen leven."
Kijk, zo triest is het dus al gesteld, dat je positie op de maatschappelijke ladder kennelijk afhangt van het feit of je wel of geen Facebook-pagina hebt. Ik zeg: Stierenpeop!

Het oog van de orkaan

Ilse Delange is een meid met ballen! Wat heb ik ontzettend respect voor deze gewone meid "oet Twente". Met kop en schouders steekt ze boven de treurige middelmaat van Nederlandse "grootheden" uit, zoals daar zijn: Anouk, Borsato, Toppers en die hele Volendamse Kliek.
Als je een compleet album af hebt en je zet dat hele project gewoon in de ijskast om een compleet nieuw album op te nemen, omdat je vind dat dat moet omdat je vader pas is overleden, dan heb je ballen. Dan toon je karakter en lef.

Goede gezondheid, geen verdienste!

Boosmaker van de dag:
Zorgverzekeraar Menzis biedt klanten korting als ze er voor kiezen gezond te leven. Op die manier kunnen ze punten sparen en daarmee bijvoorbeeld jaarlijks 35 euro van het eigen risico betalen.

De mythe van de olijfboom

Olijfbomen, ik heb er iets mee. Of het nu door onze verbondenheid met Lesvos komt, of door de grillige vormen en de vaak uitzonderlijk hoge leeftijden van zo'n boom, ik weet het niet. Een olijfboom van 300 jaar oud of meer is geen uitzondering.
Bij ons in de tuin staan ook olijfboompjes, maar hele jonge exemplaren. Als het vriest in de winter, ben ik druk in de weer ze te beschermen tegen de vorst.